Een bedelaarskolonie voor luilevende armen

De meeste mensen kennen ongetwijfeld het boek uit 2008 van Suzanna Jansen, Het pauperparadijs. Een familiegeschiedenis over het Drentse Veenhuizen. Een bestseller. Zeker zo informatief en met gevoel voor het onderwerp geschreven is echter een boek dat twee jaar daarvoor al verscheen.

We doelen hier op De Proefkolonie van Wil Schackmann. Een boek over het Drentse Frederiksoord, een project van de in 1818 opgerichte Maatschappij van Weldadigheid. Daar moesten verarmde landgenoten door landarbeid leren uit hun toestand van diepe ellende en zedelijke verwildering te ontsnappen. Dit jaar heeft diezelfde auteur een nieuw boek gepubliceerd. Deze keer heet het De Bedelaarskolonie over een soortgelijk project te Overijssel. Daar, in de Ommerschans zouden de ‘luilevende armen’ die in plaats van te werken liever hun hand ophouden eens hard worden aangepakt en heropgevoed. Ze zijn immers ‘ene grief voor onze natuur, luije buiken, onbeschaamde deugnieten, zedelooze voorwerpen’.

Nu allerwegen in de politiek pleidooien klinken dat de ontvangers van een uitkering hier slechts recht op hebben als zij accepteren dat ze aan het werk worden gezet, kan het geen kwaad om een soortgelijke poging uit het verleden onder de loep te nemen. Hebben de groepen die dit ‘dwangarbeid’ noemen gelijk? Was het rechtvaardig? Was het een succes? Deze boeken geven in ieder geval een begin van een antwoord op die vragen.

In de toekomst zullen we zeker een recensie van het nieuwe boek van Schackmann plaatsen, maar hier willen we alvast de verschijning melden. Op de website die bij het boek hoort, staan ook vele namen van mensen die in de kolonie hebben gezeten: http://debedelaarskolonie.nl

Afmelden | Aanmelden